|
Waarschijnlijk de meest onverwachte, maar ook
de meest prettige karaktertrek van de gerbil is zijn intense
nieuwsgierigheid. Bijna bemoeiziek, want hij steekt letterlijk overal
zijn neus in. De gerbil zal niet wegrennen en zich verschuilen als er
plotselinge geluiden of bewegingen zijn. Hij wordt juist aangetrokken
door nieuwe geluiden of dingen, en gaat eerst op onderzoek uit,
voordat hij beslist of er misschien gevaar is. Hierdoor raken de
dieren ook niet zo snel opgewonden of uit hun humeur, waardoor ze
zouden bijten.
Opwinding en boosheid toont de gerbil door het trommelen met zijn
achterpoten, hij staat hierbij rechtop en roffelt in een bepaalt, snel
tempo op de grond. Één van de functies van dit stampen is een
waarschuwing, om andere familieleden duidelijk te maken dat er gevaar
dreigt. Dit geroffel is een signaal om te vluchten of juist om aan te
vallen.
Jonge gerbils leren dit geroffel van hun ouders, er is waargenomen hoe
jonge dieren het geroffel van hun ouders nadeden, zonder dat er gevaar
was; een lesje roffelen dus, of iets als; kijk mam, ik kan al roffelen!
Het roffelen speelt ook een belangrijke rol bij het hof maken en paren
van een stelletje.
Naast dit trommelen communiceren gerbils ook voortdurend door het
maken van hoge, voor ons nauwelijks hoorbare piepende geluidjes. Heel
jonge gerbils piepen wat luider, voor ons vaak het eerste signaal dat
er weer een nestje jongen is. Bij oudere dieren komt dit hardere
piepen voor bij angst, spelen en seksuele opwinding.
Gerbils zijn geboren gravers! Dat is wat ze het liefste doen. In
gevangenschap graven ze soms constant in de hoeken van hun bak, dit is
stereotyp gedrag dat al heel vroeg ontwikkeld wordt, en eenmaal
aanwezig bijna niet meer afgeleerd kan worden.
!!!BELANGRIJK: Gerbils zijn sociale dieren, je moet dus nooit een
gerbil alleen houden! Een eenzame gerbil is doodongelukkig, wij
kunnen nooit de plaats innemen van een soortgenoot. Een gerbil alleen
kan heel onzeker zijn, en daardoor zelfs bijterig worden, wat heel
ongebruikelijk is voor een gerbil. Het is wel zo dat je niet zomaar
twee vreemde volwassen gerbils bij elkaar kunt zetten, die gaan zeker
vechten. Op de gerbil FAQ (zie links page) staan wel tips over het
introduceren van vreemde gerbils.
De belangrijkste manier van communiceren lijkt voor de gerbil de
lichaamstaal te zijn. Ik wil hieronder een summiere opsomming geven van de
lichaamstaal van de gerbil.
Begroeten
Het lijkt alsof de gerbils elkaar kussen; ze likken elkaars mond, ze
herkennen elkaar zo aan de smaak van het speeksel.
Blij of rustig
Ze geven zichzelf een uitgebreide poetsbeurt, ze wassen hun gezicht,
buik en rug, en ze poetsen hun staart door deze met de voorpoten vast
te houden.
Opgewonden
De dieren springen, met alle vier hun poten tegelijk in de lucht, soms
houden twee dieren een bokspartijtje met hun voorpoten. Dit boksen is
vaak een spelletje, maar soms ook bittere ernst.
Angst
De gerbil zit rechtop, als bevroren, met z'n voorpoten samengevouwen
alsof hij aan het bidden is.
Nieuwsgierig
Als bij angst, maar de gerbil lijkt ontspannen, hij snuffelt in de
lucht met trillende snorharen en gaat daarbij met z'n hoofd op en neer.
Uitnodiging om gepoetst te worden
De gerbil rolt voor een ander dier op z'n rug en draait met z'n hoofd,
zodat hij z'n keel aanbiedt. De andere gerbil kan deze geste maar
zelden weerstaan en zal z'n partner een poetsbeurt geven.
Ik wil met rust gelaten worden
De geïrriteerde gerbil zal een ander dier (of je hand) afwijzen door
het met zijn hoofd weg te duwen.
Klaar om te vechten
Als gerbils op het punt staan om te gaan vechten, dan zullen ze met
hun hoofden tegen elkaar duwen, waarna ze overgaan tot een flinke boks-
en worstelpartij.
HERKOMST / UITERLIJKE KENMERKEN / GEDRAG / VOORTPLANTING / DE ONTWIKKELING / KLEUREN /
KLEURGENETICA
|
